Gündem

2. Abdulhamid Yıldız Suikasti

19. yüzyıldan itibaren, yükselen milliyetçilik hareketinin yanı sıra Rusya, İngiltere ve Fransa gibi devletlerin etkileri, etkileri olan bir “Ermeni Sorunu” ortaya çıkardı. Ermeni toplumunun siyasi ve ekonomik çıkarları için teşvik ve himaye edilmesiyle her geçen gün artmaktadır. Önce Kıbrıslı Rumlar, Bulgarlar ve Bulgarlar gibi Balkan ülkeleri özel vatandaşlar haline gelmiş ve Ermeniler arzularını arttırmıştır. Bağımsız bir devlet haline gelmek. Ermeni meselesi, Doğu Anadolu üzerinden İskenderun Körfezi ve Basra’ya inmek için bir araç olarak kullanılmak üzere Rusya tarafından başlatılmıştır. Ardından İngiltere; Rusya’nın bu politikasını önleme alanında Doğu Anadolu, kendi nüfuzunda bir Ermeni Devleti kurma projesini benimsediği için ivme kazandı.

Rusya ve İngiltere’nin bu politikalarının bir sonucu olarak, Abdülhamit’in hükümdarlığının ilk yılları geçti. 1878 Berlin Antlaşması’nın 23’üncü Maddesinde Doğu Anadolu’da Ermeni reformu baskısı ile karşı karşıya kaldı. Abdülhamid yönetimi, artan muhtarlık ve bağımsızlığa götürecek korkusu ile Ermenilerin lehinde yapılacak reformların uygulanmasına karşı çıktı. Abdülhamid, Alman Büyükelçisi Prens De Radolen’e 1894’de “Ermenilerin yanlış baskılarına katılmamaya yemin ederim, Ermenistan’ın muhtariyeye kabul edilmesinden ölmeyi tercih edeceğim” dediği son noktayı koydu. . Suikasta yol açan süreç Abdülhamid’in bu gayretli tavrı içinde gizlidir ve suikastın nedeni Abdülhamid’in muamelesine değil, bu noktada aranmalıdır. Ermeni komiteleri için; Kurmakta oldukları Taşnak ve Hınçak örgütleri, kendi alanlarını genişletiyorlardı. Ayrılıkçı Ermeniler, Büyük Güçlerin müdahalesiyle bağımsız bir Ermeni Devleti kurulması düşüncesiyle 1890’lı yıllarda şiddetli olaylar başlattı. Bununla birlikte, 1890 yılına kadar, birçok Ermeni hareketi farklı bölgelerde görüldü. Bununla birlikte, ilk ayaklanma 20 Haziran 1890’da Erzurum’da gerçekleşti. Bu isyan Kumkapı

Demirci; 1892-1893, Kayseri, Yozgat, Çorum ve Merzifon Olayları; 1894’te Sason İsyan; 1895’de Babylon Gösteri ve Zeytun İsyanı; Van’ın 1896’daki Osmanlı Bankası isyanı ve işgali; 1903’te Sason isyanı takip etti. Abdulhamid, Osmanlı hükümeti bu isyanları her zaman “karışıklık” olarak nitelendiren derin reformlara katılma zorunluluğunu duymadı. Abdulhamid, Avrupa’da okumakta olan ve yabancılar tarafından yönlendirilen mayın ayrılıkçıları 1896’da İstanbul’da devrimci bir gösteri düzenledi. Başarısız olan bu girişimin ardından Abdulhamid itiraf etti “Sırbistan, Yunanistan, Romanya ve Mısır’yı alarak Avrupa’daki ellerimizi ve bacaklarımızı kestirdik, buna rağmen Osmanlı halkı sessizdi.

Show More

Related Articles

Bir Cevap Yazın

Close

Adblock Detected

Please consider supporting us by disabling your ad blocker